Blog2Blog Maak je eigen Blog2Blog | Gratis je eigen blog c.q weblog op internet
bettywiminpatagonie
bettywiminpatagonie Home | Profile | Archives
reisverslag van onze reis door chili, bezoek aan antarctica en door argentinie.

antarctica 48.2.2007

Heveadorp, 7 februari 2007, 13.26 uur

 

Thuisgekomen, uitgepakt, uitgepuft en nu eerst het reisverslag afmaken om een compleet overzicht voor later te hebben.

 

Op 23 januari 2007 kregen wij rond 16.00 uur te horen via de microfoon dat land in zicht was en walvissen te zien waren, bovendien vele pinguins. Zoals ik al eerder schreef een prachtig gezicht, je wordt er heel stil van. De eerste landing was rond 18.00 uur en nog steeds krijg ik kippevel als ik denk aan die kleine pinguin die zomaar bij me op schoot sprong.

Er komen jaarlijks ongeveer 15,000 bezoekers naar Antarctica en er zijn dus strikte regels hoelang je op land mag en hoe je moet omgaan met de dieren. Geen enkele verstoring van het leven mag ontstaan door de bezoekers en wat je mee mag nemen is:

herinneringen en foto's/film.

Nou , beide hebben wij in grote getale en we zullen deze reis nooit meer vergeten.

 

24 januari 2007 waait het iets harder en de golven zijn duidelijk aanwezig. Bij het instappen van de Zodiac blijf je onderaan de trap in de golven op en neer gaan (vandaar onder meer de laarzen)tot de boot ongeveer gelijk ligt en dan snel in de boot springen en gaan zitten, zodat de volgende de trap af kan komen. Ik hoop dat het niet erger word, want dan denk ik toch aan afhaken en op het schip blijven; eng, hoor.

Eenmaal aan land vergeet je de golven en de Zodiac en geniet je van de pinguins en deze keer ook van de zee-olifanten. Hun gedrag, hun luiheid, hun zware lijven, het geblaf, het is schitterend en intrigerend.

's Middags wordt een groep die niet wil hiken, afgezet in Deception Bay en daar is het rustig dus kan ik mee aan wal. We zien Weddell Seals en de restanten van een walvisfabriek en hangar van de Britten. Men heeft niets opgeruimd, kost teveel geld en nu is het tot historisch monument benoemd en hoeft men niet meer te ruimen, zodat hier van allerlei lelijke dingen staan te roesten. Deception Eiland is een vulkaan geweest en na de grote explosie is alleen maar de rand van de vilkaan over en de geweldig grote krater is nu een baai.

De groep hikers kon niet over de ijsberg heen naar de baai lopen en we gaan nu met het schip terug om de groep op te halen. Die hebben een echte expeditie-ervaring: geen verbinding met het schip, twee mensen op pad sturen om contact te leggen en zelf maar afwachten of er hulp komt.

 

25 januari 2007

Gelukkig krijgen we na afloop van de expeditieleiders een logboek met alle gegevens waar we geweest zijn, want ik raak volledig de weg kwijt in al die eilandjes en namen. Ik noem het maar allemaal Antarctica voor het gemak.

Vannacht was ik om 3 uur wakker door het starten van de motoren en toen ik door de patrijspoort keek, zag ik heel veel bergen met ijs en oranjerode zonnestralen in de blauwe lucht; prachtig gezicht. Donker wordt het niet echt omdat we dichtbij de zuidpoolcirkel zijn.

Vandaag hebben we drie keer de broeken, laarzen, zwemvasten en dergelijke aan- en uitgetrokken. De eerste keer zagen we veel pinguins, zeeleeuwen, furseal-mannetjes die elkaar uittesten met gesnuif en geblaf. De tweede keer gaan we echt naar het vasteland van Antarctica en daar zullen we later ook een door de kapitein getekend certificaat van krijgen.

Dit stuk vasteland waar we toestemming voor hebben om te landen heeft een klein stukje strand en heel veel gletsjer.Terug aan boord worden we verrast met een beker chocolademelk met rum; wat kan die Jan de Belg ons toch verrassen en ik weet nu al dat ik niet vermagerd thuis zal komen.

's Avonds gaan we weer in de Zodiacs, nu om een tochtje te maken langs ijsbergen en allerlei dieren die te bewonderen zijn op zeer kleine afstand. We zien onder meer een Leopard Seal; luipaard, het woord geeft al aan dat het dier vlekken heeft als een luipaard, maar de bek, breek me de bek niet open; zijn bek is geweldig groot en het dier ziet er heel gevaarlijk uit. We mogen van dichtbij fotograferen, maar de stuurman van de Zodiac, (eensailor uit Moermansk, die probeert enkele woorden Engels te spreken die ik dan weer mag vertalen in het Frans)blijft alert om de boot direct weg te kunnen varen.

We liggen met het schip in een geweldig mooie baai, allemaal ijsbergen om ons heen, mooie blauwe kleuren en veel ijsschotsen op het water, geen wind, dat is een vreselijk mooie scenery voor een barbeque! De koks (uit de Caribbean)hebben zich uitgesloofd, er is vlees, garnalen, maiskolven, worst, salades, sausen enfin alles wat je je kan indenken bij een BBC.

De wijn gaat ook vlot door de keel en na een halfuur gaan ook de voetjes van de vloer en dansen we op het voordek, passagiers en bemanning, alles doet mee. Het is dé manier om het warm te krijgen, alhoewel de tthermometer aangeeft dat het nog altijd 1 graad C. boven nul is.

Wie had dat ooit kunnen bedenken, dat wij op Antarctica zouden barbecuen en dansen!

 

26 januari 2007

Het Lemaire KAnaal waar we nu doorvaren moet prachtig zijn, steile bergen aan twee kanten en niet breder dan 1 tot 1,5 km, spiegelend in het gladde water. Jammer genoeg kunnen we niet mee genieten, want uitgerekend nu is het mistig. De kapitein belooft dat het op de teruweg beter zal zijn en dat moeten we dan maar geloven.

We gaan om 9.00 uur toch in de zodiac om een tocht te maken langs prachtige ijsbergen en -schotsen, we zien opnieuw furseals, weddell seals, crabeater seals, en de leopard seal, zo dichtbij dat je ze zou kunnen aaien. Vlak voor we terug zijn bij het schip zien we nog 4 Minky whales op een afstand zwemmen. Een andere zodiac heeft het geluk er vlakbij te zijn en die hebben natuurlijk unieke foto's die de anderen graag overnemen.

Het meest zuidelijke deel van Antarctica dat we bezoeken is Petterman Island, opnieuw met grote aantallen pinguins en seals.

 

27 januari 2007

Vannacht zijn we doorgevaren en na het ontbijt gaan we genieten van Paradise Bay. De temperatuur is 5 graden , geen wind, weinig mist, beetje zon; geen palmbomen, geen kokosnoten, geen bountystrand en toch Paradise. Er is een Chileense basis die we bezoeken.

De mannen verblijven er 4 maanden, de zomermaanden; ze hebben een klein museum waar ze ook post willen verzenden met een bijzonder poststempel en ze verkopen uiteraard wat souvenirs. Wij hebben geen dollars bij ons, dus moeten het zonder pet of t-shirt doen.

Eén van hen vertelt ons dat als ze in december aankomen, ze eerst een volle week nodig hebben om sneeuw en poep van de pinguins te verwijderen. De pinguins zijn natuurlijk in grote getale aanwezig en er lopen twee unieke exemplaren bij: albino's, helemaal witte Gentoo pinguins. Men mag de pinguins niet verstoren en dat betekent dat de barak waar de voorraad bewaard wordt aan de buitenkant niet geschilderd en onderhouden kan worden, want daat heeft een grote groep pinguins hun nesten. Ja, het leven op een basis in Antarctica is geheel anders dan in Santiago de Chile!

's Avonds houdt de kapitein woord: het Lemaire Kanaal is nu prachtig mooi, werkelijk uniek en later komen we aan in de Wilhelmina Baai, genoemd naar de 18-jarige Koningin Wilhelmina door Adrien de Gerlache, de Belgische expeditieleider in 1879. Ik zit lange tijd op de brug en geniet van alles. Het is zo vriendelijk aan boord en zo informeel, ieder kan gewoon op de brug binnenlopen, gaan zitten, vragen stellen aan de bemanning over instrumenten of het weer, of noem maar op. Je hebt er een prima uitzicht naar alle kanten en als het waait, is het hier lekkerder dan op het dek, ook al zoek ik daar vaak een plekje op een bankje in de zon.

 

28 januari 2007

Het loopt naar de laatste zodiactour toe; deze keer in Enterprise Bay en langs het wrak Enterprise en natuurlijk ijsbergen, seals etc. Het wordt wat mistig en Tarik is één van de andere zodiacs uit het oog verloren en krijgt ook geen radiocontact. We gaan dus zoeken, maar gelukkig komt Pierre als snel in zicht en kunnen alle 5 zodiacs weer veilig aan boord gehesen worden nadat wij uitgestapt zijn.

Na de lunch komt de laatste landing met de zodiac: een redelijk klein eiland. Ik denk er eerst aan niet meer mee te gaan, ik ben zo moe en dan weer alles aan- en uittrekken en ik heb al zoveel pinguins gezien. Goed, ik laat Wim niet alleen en kleed me toch aan.

Aangekomen ben ik zo blij dat ik meeging: het miegert er van de furseals, de weddells, de chinstrap- en adelie pinguins en zeeleeuwen, geweldig, wat een afscheid.

Terug aan boord ga ik snel douchen om dat nog te kunnen doen zonder je aan allerlei dingen vast te moeten houden en je kleren aan te trekken met één hand. Het schip gaat na een uur weer varen en zal dan doorvaren tot we terug zijn in Ushuaia. De heenreis was de Drake Passage rustig, maar niemand kan ons garanderen dat dat nu weer zo is. Regelmatig ga ik naar de brug en kijk en vraag; de ene keer is het vooruitzicht goed, dan niet slecht, niet goed, dan weer anders, enfin het is gewoon afwachten en als ik denk dat het erg gaat schommelen, zal ik snel de pilletjes slikken.

 

29, 30 en 31 januari

We varen en varen en het weer blijft rustig. Er wordt ook bijna niemand zeeziek, de dokter heeft het rustig. We doden de tijd met lezingen, film kijken, foto's bewerken, dagboek bijhouden, lezen, puzzelen, praten en natuurlijk eten. Tjonge, de koks blijven hun best doen en alles is lekker.

In de middag van de 30e staat de laatste briefing  gepland en de expeditieleiding heeft voor ons allen een logboek bijgehouden en ieder ontvangt nu dat log compleet met foto's, een cd met foto's, plattegrond, route etc. Een heel mooie herinnering aan een uitzonderlijke reis.

De ochtend van de 31e start voor het laatst met de wake-upcall van Tarik via de microfoon om 7.00 uur precies. We liggen aan de kade en na het ontbijt zal de douane waarschijnlijk het schip vrijgeven en worden wij geacht allemaal van boord te gaan.

Deze reis is zo enorm, zo emotioneel overweldigend, dat je je niet kunt indenken dat je naar huis moet. Alle passagiers kijken verdrietig en sommigen huilen bij het afscheid. Wim en ik blijven nog een dag in Ushuaia en we zijn nog twee keer naar de haven teruggeweest om met tranen in de ogen naar "ons schip"te kijken. Als ik de kans kreeg, ging ik weer aan boord!

 

De werkelijkheid is dat we de laarzen terug moeten brengen en bedenken wat we deze en de volgende dag gaan doen. We huren een auto en verkennen Vuurland. Dat blijkt een goed idee; we rijden over route nr. 3 (dat is de weg van Ushuaia Natuurpark naar Buenos Aires) richting Rio Grande. Het eiland bestaat voor een groot deel uit bossen met Notofagus, zo nu en dan grote meren en doorkijkjes naar de grote bergen met ijs.

 

In Tolhuin stappen we uit om een broodje te eten in de beroemde Panderia. Het dorp bestaat uit niet meer dan enkele huizen, een kerk, supermarkt en de panderia. Het is de tussenstop voor de bussen van Rio Grande naar Ushuaia en daar leeft het dorp grotendeels van.

 

1 februari 2007

Deze keer nemen we route 3 naar de andere kant en komen in het Nationale Park Vuurland waar we wat wandelen, een goede keuze voor deze ochtend. 's Middags leveren we de auto weer in en bereiden ons voor op de vlucht naar Puerto Madryn; we weten dat we op zeer warm weer moeten rekenen. Als we dan uiteindelijk - na vertraging- 's avonds om half twaalf aankomen en het daar 27 graden is, valt de hitte op ons neer en is een fles champagne zowel voor mijn verjaardag als voor de dorst een prima drankje. Ik heb al eerder beschreven hoe het verder verliep die avond/nacht.

 

Nu we weer in Nederland zijn, komt de grote uitdaging om van de foto's een mooie presentatie te maken, een reisboek te maken en de draad weer op te pakken. De herinneringen aan deze unieke reis blijven voor altijd in ons geheugen; bij het ophalen van deze herinneringen zal de warmte van de woestijn en de schitterende koude van Antarctica steeds weer strijden om de eerste plaats.

 

1 Comments | Post Comment | Permanent Link

buenos aires5.2.2007

Buenos Aires, 4 februari 2007, 21.59 uur,

 

De laatste dag; we zitten op het vliegveld te wachten op onze vertraagde vlucht naar Madrid.

Vooraleerst wil ik iedereen die mij heeft gefeliciteerd van harte bedanken. De verjaardag begon om middernacht toen wij net in Puerto Madryn waren aangekomen. Wim heeft met de hotelmanager gezorgd voor een fles champagne en de serveerster heeft voor een romantisch tintje gezorgd met een kaarsje op tafel en een ijscoupe voor ons beiden. ´s Morgensvroeg werden we door een toeristenbusje opgehaald om Peninzula Valdez te bekijken en mijn verjaardag is dus voortgezet met een bezoekje aan de zeeleeuwen, de pinguins en de zee-olifanten. We hebben tijdens het tochtje ook afscheid genomen van de pampa met guanaco´s, chioques, mara´s enzovoort. ´s Avonds hebben we aan het strand met de voeten bijna in het water de dag afgesloten. Ik vergeet te melden dat het  bij aankomst ´s avonds in Puerto Madryn 27 graden was en in Ushuaia waar we weggingen 7 graden!

We zijn nu sinds gisteren in Buenos Aires waar het ongeveer 37 graden is. Van bijwerken van het weblog is niets meer gekomen totnutoe. Als we terug zijn in Nederland, zal ik het tussenliggende stuk nog schrijven en plaatsen, dan is het verhaal compleet voor de geinteresseerden.

 

De reis is zo enorm mooi en overweldigend geweest; ik kan er uren over vertellen en de herinneringen zullen heel vaaqk naar boven komen. Op de kade in Ushuaia stond ik min of meer te huilen, omdat ik zo weer terug wilde naar de pinguins en de ongerepte, stille wereld.

Vandaag kwamen de tranen toen wij met de citytour op de Plaza de Mayo stonden voor de Casa Rosada waar de Dwaze Moeders voor hun verdwenen kinderen hebben gelopen. Nog steeds is er op donderdag een groep vrouwen - nu de jongere generatie- die de herinnering aan die periode levend wil houden om te voorkomen dat het ooit nog een keer zover komt.

 

Wordt vervolgd.

2 Comments | Post Comment | Permanent Link

antarctica 31.2.2007

Ushuaia 1 februari 2007, 15.24 uur

 

Waar waren we ook alweer? De eerste landing zat er op en de volgende dag klonk rond 7 uur de zachte, sensuele stem van Tarik uit de luidspreker: Good morning, it is time to get up, breakfast will be at 7.30 hr. Dan begint de race naar de wc en douche, of je slaat het maar een keer over, de pinquingeur zit toch overal aan en in, dus wat kan het je schelen.

Om 9.00 uur is de volgende landing en dat blijft de komende dagen zo, 1e landing 9.00 uur, volgende om 15.30 uur en soms nog een rond 19.00 uur. Dat betekent drie keer aan- en uitkleden, nou nou dat is hard werken.

De cruise met de Zodiacs is naar eilanden die allemaal hun eigen geschiedenis hebben, maar ze hebben ook allemaal hun eigen dierenleven, het is geweldig }, emotioneel etc. Regelmatig zeggen we: ik voel me een klein schepsel temidden van deze overweldigende natuur.

We zien zee-olifanten, furseals (geen Nederlandse naam), Crabeater en schokkend imposant is de Leopard Seal (luipaardseal). De laatste heeft een grote kop, nog grotere bek met tanden, hij eet o.a. pinquins. Dat hebben we gelukkig alleen op film gezien.

Verder zien we broedende albatrossen, Macaronipinquin en de Adelie-pinquin,  grote skua´s,

blauwogige aalscholver, zuidelijke stern, en nog vele andere vogels die alleen een Engelse naam hebben omdat ze alleen op Antarctica voorkomen.

De Fransen noemen een pinguin Manchot, want de "pienkwien" is een kleine alk. Heel verwarrend en we plagen de Fransen er regelmatig mee.

We bezoeken Deception Eiland, een vulkaan die ontploft is jaren geleden en waqarvan de krater nu een heel grote baai is waar we met ons schip in rond varen zonder het gevoel te hebben dat we alweer rond zijn.

Dan komen natuurlijk ook de eerste ijsbergen. Uit een lezing van de gidsen leren wij dat pakijs ontstaat in de winter door bevriezing van zee(zout)water, dat de grootste hoeveelheid zoetwater van de wereld nl 95% op Antarctica is in de vorm van bevroren sneeuw  en dat heet gletsjer en als het afbreekt, geeft het mooie ijsbergen met een scala van blauwe kleuren. Ook hier kijk je je ogen op uit en de fototoestellen blijven klikken.

De tweede landing die we maken, is behoorlijk enger dan de eerste. Het water is wild en je moet soms een paar seconden wachten op de ponton en in een golf water staan om dan op het juiste moment de Zodiac in te springen. Gelukkig hebben we hele goede ervaren bemanningsleden (een Russiche groep die vanuit Hansweert naar Antarctica vaart en daar 5 maanden blijft, zodat de bemanning ong. 8 maanden van huis is!)die je op het juiste moment een zetje geven zonder je los te laten. Ik voel me altijd veilig.

Toch heb ik angst in de middag bij de derde landing als het nog harder waait en de golven nog hoger worden. We krijgen de keus om midden op zee in de Zodiacs te gaan voor een landing of te wachten tot we in een baai zijn bij een oud walvisstation. Wij kiezen voor het tweede. De baai is niet al te enerverend, in tegenstelling tot wat de groep meemaakt, die als eerste uitstapt en over de gletsjer zou lopen om zich bij de tweede groep te voegen. Uiteindelijk zien we alleen een van de gidsen komen met de dokter. Deze beiden melden dat de groep niet komt, omdat het te gevaarlijk is over het smeltende ijs. Wij gaan terug naar het schip en dat vaart weer de baai uit om op de oorspronkelijke plek de groep op te halen. Wij hebben een avontuur gemist, maar ik treur er niet om. Wat we misten, is duizenden pinguins die als in de film in optocht van en naar het water kuieren.

 

Wordt vervolgd

8 Comments | Post Comment | Permanent Link

antarctica 231.1.2007

Ushuaia 31 januari 2007, 19.45 uur

 

Vervolg:

Vanaf de boot zien we op een gegeven moment land in zicht; bovendien zien we een aantal walvissen en nog even later kleine torpedootjes die overal om de boot heen uit het water schieten en er weer in duiken: onze eerste zwemmende pinquins, geweldig mooi, wat een zwierige lichaampjes. Het land wat we zien zijn eilanden met hoge bergen en ijs bedekt, nog geen ijsbergen in zee, die komen een dag later.

De eerste landing met de Zodiac gaat uiteraard gepaard met een briefing hoe we in en uit moeten stappen. Dan gaan we ons aankleden: poeh poeh, wat een werk iedere keer. Eerst een warme onderbroek, dan een dikke regenbroek, dikke soekken over dunne, laagjes t-shirt en truien, een wind/waterdichte jas, muts, handschoenen, en het ergste het aantrekken van de laarzen. Dan een klein zwemvestje, met dat alles in de zeer benauwde hut aangetrokken, naar beneden, je nummertje omdraaien (als je terugkomt weer, zodat men weet of iemand aan wal gebleven is)en dan naar het voordek waar de bemanning ondertussen de zodiacs buiten boord heeft  getakeld en de trap langszij heeft gehangen. Oke, trapje af, als het rustig weer is geen probleem, maar doe het maar eens met veel wind en golven! Dan vanaf een klein pontonnetje met een flinke stap de Zodiac in en gelijk gaan zitten en je vasthouden aan een koord. ALs er tien mensen zitten, vertrekt de zodiac en scheuren we over het water naar een landingsplaats. Dat kan een kiezelstrandje zijn of een rots of nog erger, maar de laarzen komen dan van pas, want je stapt altijd in het water uit.

Je begrijpt, dan vallen soms mensen in het water en moeten de laarzen leeg laten lopen, of vallen zo dat ze een sleutelbeen breken, pols kneuzen enz. Ons is niets overkomen!

 

De eerste landing!

Het is op Aitcho Island; we worden verwelkomd door vele Gentoo pinquins. Al voor de landing kwam de stank van de pinquinshit je tegemoet en eenmaal op land is het nog veel erger en een lawaai dat ze maken, niet normaal. Het zijn zeer geestige beesten,  ong. 40 cm hoog, heel veel ouderparen met jongen. Als je rustig rondloopt of even -zoals ik deed- gaat zitten, dan komen ze nieuwsgierig naar je toe en eentje sprong zelfs bij me op schoot. Wat een emoties, zit je op de Zuidpool met een pinquinjong op schoot. Het aantal foto´s dat dan gemaakt wordt, is niet meer te tellen. Op 1 dag heeft Wim er zelfs 700 gedeleted.

ALs we wat omhoog klimmen,. zien we andere pinquins, de Chinstrap, dus een pinquin met een straapje rond de kin. Ongeveer even groot als de Gentoo, maar niet nieuwsgierig wel agressiever.

Terug aan boord uitkleden en aan het diner, terwijl de boot verder vaart naar de volgende landingsplaats.

 

Wordt vervolgd.

1 Comments | Post Comment | Permanent Link

antarctica 131.1.2007

Ushuaia 31 januari 2007, 10.11 uur

 

We zijn terug en het was ongelooflijk mooi!

Het inschepen ging vlot, we mochten snel en op tijd door de douane en bij de boot konden we bagage laten liggen en aan boord gaan. Onze hut was klein, twee bedden boven elkaar en een gangpad van 80 cm, een klein wasbakje en een bureautje voor de patrijspoort. We hebben ons direct geinstalleerd, dwz. zorgen dat al je spullen in een lade of kast liggen, want als de boot schommelt, ligt alles op de vloer of valt op je hoofd.

Dan kennismaken met de overige passagiers en de bemanning. Het duurt even voor mij voor ik de weg weet op dit schip, alle gangetjes lijken op elkaar en hoe kom ik ook alweer bij de brug?

Er blijkt een grote groep Fransen aan boord te zijn, nog 4 Nederlanders en 2 Engelsen. De voertaal is Frans en Engels; onze expeditieleider Tarik Chekchak, (een Fransman met een Franse moeder en Algerijnse vader)vertelt later dat hij zich bezorgd voelde omtrent het feit dat er zoveel Fransen aan boord waren, maar voor ons valt het wel mee. Als je met een stel aan tafel zit, blijken velen toch wat Engels te kunnen praten.

Het eerste wat we doen, is instructies krijgen van de tweede kapitein over veiligheid aan boord, hoe je te gedragen bij brand, bij man over boord en bij verlaten van het schip, in volle zee. Dat laatste moeten we oefenen, dus allemaal naar de hut, en bij 7 keer korte fluit en 1 lange fluittoon je reddingsvest omdoen en naar de voor jou aangewezen reddingsboot. We mogen er even in kijken, maar gelukkig blijft het bootje hangen en is het niet nodig geweest. Ik moet er niet aan denken om daar drie dagen (het maximum)in rond te moeten dobberen.

Oke, de oefening ging goed en we mogen voor het eerst aan tafel; dat is nu nog geen probleem, want niemand is nog zeeziek en je bordje blijft nog staan. We vertrekken om 6 uur en gaan eerst door het Beaglekanaal, kalm water en om middernacht komen we aan bij de beruchte Drake Passage.

We hebben tijdig onze zeeziektepillen geslikt en hebben nergens last van, dat blijft ook zo de gehele reis. We slapen en schommelen goed, zien bij het wakker worden alleen water om ons heen en aan het ontbijt lege stoelen, vele lege stoelen door zeeziekte. De dag wordt onderbroken door twee lezingen, frans- en engelstalig, over ijs, ijsbergen, pinguins, historie etc. Gelukkig maar, want het is zo saai, je ziet niks anders dan zee en zo nu en dan een vogel die dan ook door iedereen gespot moet worden en opgezocht in de gids. We worden regelmatig uitgezwaaid door de Cape Petrell.

Ik verbaas me geweldig over de vele fototoestellen en lenzen, de een is nog mooier en groter dan de ander en daar sta ik dan met een eenvoudig Olympusje tussen. Zo verloopt ook de tweede dag; de mensen aan lunch en diner tellen ijverig het aantal lege stoelen en stellen tevreden vast dat het er steeds meer worden en zijn trots dat zij tot de sterkeren behoren. De arts Andreas heeft het druk met uitdelen van pillen, 16 van de 46 passagiers liggen uiteindelijk in bed.

En dan, aan het eind van de middag komt de aankondiging dat we voor het eerst de Zodiacs in gaan. De zenuwen gieren in mijn keel! Dat verhaal komt morgen.

 

Wordt vervolgd.

1 Comments | Post Comment | Permanent Link

ushuaia21.1.2007

Ushuaia, 21 januari 2007, 10.21 uur

 

Dit wordt vooralsnog het laatste verhaal; we gaan vanmiddag aan boord naar Antartida en pas op 1 februari kan ik weer opnieuw internetten. Aan boord zijn we alleen voor noodgevallen bereikbaar en ons reisbureau Askja Reizen in Arnhem en mijn broer Gideon weten hoe dat moet. Het weer is prachtig, zowel gisteren als vandaag weer 22 graden, zonnig en weinig wind. Dat ziet er dus veelbelovend uit, als.... het ook in Drake Passage zo rustig is, want daar kunnen de golven 10 meter hoog zijn. Enfin, we hebben pilletjes tegen zeeziekte en misselijkheid, dus het moet te overleven zijn.

 

Ushuaia is een zeer bijzondere stad van 52.000 inwoners; die leven bijna allemaal van het toerisme. De stad is ontstaan eind 19e eeuw toen de Argentijnse regering besloot er een gevangenis te vestigen voor moordenaars en recidivisten. Deze gevangenen hebben een spoorlijntje gelegd, de stad opgebouwd, verdere infrastructuur aangebracht etc. Wij hebben gisteren de gevangenis die nu museum is en onderdeel van de Marine Basis hier, bezocht. De cellen waren nog als toen en de twee kachels die een cellenblok van 40 cellen moesten verwarmen, ook. Afgrijselijk moet het geweest zijn.

Bizar is ook dat een vreselijke moordenaar, een jonge man die tientallen afschuwelijke moorden op kinderen en jonge vrouwen op zijn geweten had, hier een voorbeeldige gevangene is geworden en een legende voor de stad. De man was klein en had enorm grote oren. Overal zie je zijn beeltenis en als souvenir verkoopt men ook de destijds gedragen gevangeniskleding, bruin met zwarte strepen. Onze serveersters in het hotel dragen in deze kleuren ook schorten en hoofddoeken!

 

Gistermiddag hebben we een boottochtje gemaakt door het Beagle Kanaal en van zeer dichtbij de zeeleeuwen (vader, moeders, jongen)en Fur Seals (weet de vertaling niet) kunnen zien en fotograferen. Heel leuk om op een klein bootje alvast een tochtje te maken waar we de volgende dag met een grotere boot gaan. We passeerden ook een uitvarend cruiseschip met 7 etages hoog en 6 gangen breed. Dat is dus niks voor ons.

Vanmorgen lag onze boot aan de steiger, we kunnen dat vanuit ons hotel in de ontbijtzaal zien. Straks gaan we de laarzen ophalen waarmee we uit de Zodiac aan land kunnen komen (laarzen tot aan de knieen)en om 16.00 uur schepen we in. Het avontuur gaat opnieuw beginnen!

 

Dank aan iedereen die reageert op ons weblog, we vinden dat heel leuk om te lezen. Op deze laatste dag van verbinding voor de boottocht heb ik nog even gekeken op nu.nl of er schot zit in de formatie, maar ik zie helemaal niets. Is er al een kabinet of formeert men in alle stilte? Wie met wie? Ik word nu nieuwsgierig; vanmiddag is dat weer over want dan wacht ons een geheel ander leven.

 

Wordt vervolgd.

5 Comments | Post Comment | Permanent Link

Ushuaia20.1.2007

Ushuaia, 20 januari 2007, 9.58 uur

 

Woensdag 17 januari zijn we in El Calafate teruggekomen in het hotel waar we al eerder logeerden. De grensposten van Chili en Argentinie leverden geen probleem op en na een aantal uren door de pampa zijn we terug bij de omgeving van de Perito Moreno. In El Calafate zitten mensen op terrasjes (ongeveer half vijf in de middag)bij 18 graden te genieten van het zonnetje. De harde Patagonische wind is hier heel wat minder. We bezoeken het internetcafè, kopen nog wat souvenirs en ronden ons bezoekje hier af met een diner en rondje langs de kunstmarkt.

Donderdag 18 januari leveren we onze Corsa in en worden in dezelfde auto naar het vliegveld gebracht. Onderweg naar Ushuaia vertelt de stewardess ons dat het daar 5 graden is en we zien veel sneeuw! De stad heeft ongeveer 52.000 inwoners en is veel groter dan we dachten. Overal herinnert men ons eraan dat het hier El Fin del Mundo is! Het krioelt van de toeristen en we bezoeken als eerste de haven om te kijken of ons schip er al ligt. Niet het geval, wel andere vergelijkbare. Het is inderdaad koud en voor het eerst bedenk ik hoe koud het moet zijn op Antartida.

De volgende morgen schijnt de zon, maar in de loop van de ochtend gaat het regenen en voelt het iets minder koud aan. We nemen de stoeltjeslift naar een begin van de gletscher en lopen daar echt in de sneeuw op 500 meter hoogte! En dan is het hier zomer! Hoe is het leven hier toch? In de winkels staat echte zomerkleding, maar wie gaat dat hier dragen? We worden te nat en gaan na anderhalf uur weer terug zonder de gletscher bereikt te hebben. Het is leuker om nog wat souvenirs te kopen, een trui extra, een broek extra en thermo-ondergoed. Als we goed geinformeerd hadden, zouden we in Nederland niets gekocht hebben; het is hier veel en veel goedkoper.

Verder is het wachten op de boot die zondag vertrekt en zaterdag gaan we een tochtje maken in het Beagle Kanaal naar de zeeleeuwen.

 

Wordt vervolgd.

0 Comments | Post Comment | Permanent Link

Torres del Paine 220.1.2007

Ushuaia, el fin du mundo, 20 januari 2007, 9.28 uur

 

Gisteravond had ik zo`n mooi stuk geschreven over Torres del Paine, werkelijk heel goed vond ik en toen maakte ik een fout en was de gehele tekst verdwenen. Balend ben ik naar boven gegaan en naar bed. Ik zal vanmorgen proberen goed wakker te blijven en een nieuwe tekst maken die jullie een beeld moet geven van de schoonheid van het park Torres del Paine in het zuiden van Chili. By the way: de kerstverlichting en -versiering hangt hier nog steeds zowel in Chili als in Argentinie; geen idee hoe lang dat blijft. Stel je er overigens niet teveel van voor, het is een simpel slingertje lichtjes of een namaakstreng kerstgroen met een bal.

 

Torres del Paine dus: een overweldigende hoeveelheid natuurschoon. Paine=blauw in de Tehuelche taal; Torres = torens; Cuernos = hoorns. Vele mooie bergtoppen (torens en hoorns)met zeer grillige vormen en vele kleuren, van zwart tot koperkleurig kunnen je de gehele dag boeien. De zon speelt daarin mee door steeds een andere schaduw met kleurverschil te leveren.

Dan zijn er de gletschers met de vele kleuren blauw; sommige komen uit in een meer en leveren daar een muur van ijs. Afgebrokkelde stukken drijven dan als beeldhouwwerkjes in het meer en veranderen ook daar weer dag in dag uit van vorm door smelten en scheuren.

De meren op zich zijn ook prachtig; ook al kunnen we ze niet allemaal te voet bereiken, toch kunnen we genieten als we er langs rijden of ze vanuit de verte zien liggen. De kleuren zijn turquoois, ultramarijn, groen, zwart en grijs, schitterend. ik hoop dat het op foto`s te zien is.

Behalve de bergen, ijs en meren is er natuurlijk de flora en fauna. We zien vele verschillende orchideeen, schoentjes (voor de kenners onder jullie: vraag mij niet naar de namen, ze staan allemaal in een boekje en we kunnen ze leveren voor de geinteresseerden)enzovoort.

Vooral de vogels vind ik fascinerend. Rondom ons hotel vliegen de papagaaien rond als merels. Ze zijn groen met een rode staart en kwetteren geweldig. Wim heeft vele keren geprobeerd ze te vangen in de camera en tenslotte is het gelukt.

Minder moeilijk is het om een vossenmoeder en jong te filmen. Die lopen gewoon rond onze hotelkamer rond en bedelen om wat eten. Ze krijgen wellicht uit de keuken wat, en de linnenjuffrouw geeft ze chocolaatjes. Het is geen gezicht en een Engelse mevrouw is over zichtzelf verbijsterd als ze ziet dat ze de vos wel zou willen aaien, want zegt ze: "In Engeland verfoei en verjaag ik de vossen, omdat ze al onze kippen komen opeten". Hoe dan ook een gedomesticeerde vos is leuk en kun je goed bekijken. Dat is niet gelukt met de puma en die zou ik nou zo graag zijn tegengekomen. De borden geven informatie hoe je je moet gedragen in een situatie dat het beest op je pad komt: met je armen gaan zwaaien en je groot maken en veel schreeuwen en gillen; en dan maar hopen dat hij weggaat. Jammer, we hebben het niet kunnen uitproberen.

 

Ons hotel in Torres del Paine aan het Lago Grey heeft geen tv. en geen muziek, heerlijk. Mensen zitten te lezen of kaarten wat samen en genieten vooral van de omgeving. Het restaurant heeft hele grote panoramaramen en vanuit elk tafeltje kun je `tijdens ontbijt of diner genieten van de bergen en het lichtspel van de zon of de schittering van sneeuw en regen.

Woensdagmorgen zijn we daar vertrokken en onderweg op de hobbels en bobbels heb ik erg verlangd naar de Suzuki 4wheeldrive, je nieren zitten ongeveer in je keel in zo`n Corsatje.

Nadat we het park verlaten hebben, is het nog 56 km naar de grensplaats Cerro Castillo en daar moeten we een benzinepomp vinden anders is het lopen geblazen. We halen het en jullie moeten later naar de foto`s kijken om te zien hoe we daar getankt hebben: er staan drie houten hokjes en bij èèn ervan komt door een luikje de pompslang. De vrouw die de pomp bedient, hebben we een paar meter verderop opgehaald. In het andere hokje moeten we afrekenen en wat het derde is, weten we niet. Heel interessant; ik vraag me hier en ook als ik de hacienda`s ver verspreid in de pampa zie liggen, af hoe mensen hier leven. Als ik jong was, zou ik antropologie gaan studeren en hier een studieproject willen. Een jaar leven op zo`n boerderij en kijken wat men de hele dag doet, hoe kinderen naar school gaan, zijn er kranten, weet men hoe de regering werkt, merkt men daar wat van, gaat men stemmen enz. enz. In Chili heb ik het emailadres van onze gids in de woestijn en daar kan ik vele vragen aan stellen. Ik zal in Argentinie ook zo`n vraagbaak moeten zoeken.

 

Voordat ik opnieuw een fout maak, sluit ik nu goed af en begin opnieuw aan het vervolg.

0 Comments | Post Comment | Permanent Link

el chalten + Torres del Paine17.1.2007

El Calafate, 17 januari 2007, 17.21 uur

 

De laatste keer schreven we vanuit Torres del Paine waar de volgende dagen geen signaal meer ontvangen kon worden en we dus moesten wachten met het vervolg van ons reisverslag tot vandaag.

Oke, El Chalten, een dorpje van niks in een vallei tussen bergen ingeklemd, zonder bestrating, zonder internet etc. Wel een goed hotel, een soort familiepension, vooral toen er een Franse familie van 10 personen bezit nam van de zitkamer. Die zitkamer werd ook gebruikt door de poezen van de hoteleigenaar. Wij hebben de eerste dag de routekaartjes voor wandelingen bij de Park Informatiecentrum gehaald en we werden ongeveer verplicht een film te bekijken over het beklimmen van de Cerre Torro door een Italiaan. Als je geen hoogtevrees hebt, krijg je het door hier naar te kijken.

Onze wandeling ging naar Mirador Torro, de zon scheen wel wat, maar er was bewolking en het regende een beetje. Na veel gehijg en gesteun kwamen we bij het uitzichtpunt, maar geen uitzicht! Wachten dan? Nee, zou wel de volgende dag kunnen worden. We liepen via een ander geitenpaadje terug en kregen toen prachtige uitzichten op El Chalten. Onze auto stond aan de andere kant van het dorp, dus we gingen via de Pizzeria terug naar de auto.

 

13 januari 2007 vertrokken we weer uit El Chalten voor de tocht naar Torres del Paine, ongelooflijk wat een gehobbel en lawaai, meer dan 250 km over keien en kuilen en dan is 40 km. per uur nog snel. Eenmaal ben ik in de slip geraakt, gelukkig geen andere auto op de weg, dus gedraaid en weer verder. Het grootste deel rijden we door de onafzienbare weidsheid van de pampa; geen dier te zien, geen struik, alleen dor gras, dorre pollen en zo nu en dan roodachtig gras en zacht glooiende heuvels. Op enkele plaatsen zien we populieren die aangeplant zijn rondom de hacienda´s als bescherming tegen de Patagonische wind. Die wind is zo sterk, dat ik de auto voel schommelen en Wim op een gegeven moment niet in de auto kon komen maar door moest lopen.

Net voor sluitingstijd komen we bij het park Torres del Paine waar we nog een keer 56 km. over hobbelweg moeten. Toch was het een mooie rit omdat de guanaco´s en chioques overal op en naast de weg liepen. Foto´s bij het leven opnieuw en ook van de prachtige bergtoppen, onvoorstelbaar mooi van vorm en kleur.

Het hotel ligt zo ontzettend mooi en onze kamer is opnieuw een paradijsje: uitzicht op de gletscher, het meer en besneeuwde bergen. We genieten hier 4 dagen van en proberen wat te klimmen en te wandelen.

De dag dat we opnieuw naar een Mirador willen, worden we bij het begin van de route door de parkwacht gewaarschuwd, dat de wind erg hard is en het pad erg steil. Een Zwitsers echtpaar had ons dat ook al gezegd, maar bovendien aangegeven dat het zeer de moeite waard was. Wij gaan het dus proberen, maar jammer, het lukt niet, het is teveel voor Wim en zo steil dat we op handen en voeten naar boven moeten. Hoe komen we dan ooit weer terug?

Halverwege besluiten we dan maar om niet verder te gaan en het te houden bij mooie foto´s vanaf de basis.

1 Comments | Post Comment | Permanent Link

el calafate en el chalten 214.1.2007

Torres del Paine, 14 januari 2007, 10.41 uur

 

Ondertussen is het zondag en zitten wij in het grote park Torres del Paine. Het is zonnig, 19 graden en veel wind, maar dat zijn we al gewend; het deert ons niet.

Ik ga eerst terug naar El Calafate en ons avontuur op de Perito Moreno, een gletscher van 37.000 km2. Om 10.00 uur worden we opgehaald door een bus en rijden door een prachtige omgeving langs een gigantisch groot meer met een onbeschrijflijk mooie kleur naar de ingang van het Parc Los Glaciares. Daar komt een beambte de bus in en verkoopt aan iedere passagier een kaartje; efficient? Waarom niet aan de touroperator verkopen en gelijk doorrijden? Enfin, na een stevig kwartiertje mogen we doorrijden en komen rond half een aan bij de Balcons. Dat zijn houten veranda`s op verschillende niveaus om vandaar een mooi zicht te krijgen op de gletscher. Het is overweldigend mooi, groots, massa`s ijsbergen met een kleurenpracht van blauw en wit. Opnieuw betreuren wij het dat we geen kunstenaars zijn die met aquarel en verf de kleuren misschien kunnen vatten. De foto`s geven het niet geheel weer zoals het in werkelijkheid is. Deze gletscher is geheel anders dan die we in Canada hebben bezocht. Daar was het een min of meer gladde massa ijs die vies en vuil was geworden, maar hier zijn het bergen van ijs met grote pieken en dalen. Regelmatig horen we een soort vuurwerkknal en oh`s en ah`s van mensen; dan breekt een stuk ijs af en valt met veel lawaai in het water. Als je geluk hebt, zie je het ijs afscheuren, geweldig.

Wim maakt natuurlijk ongans veel foto`s en niet alleen van de gletscher, maar ook van orchideeen en vele andere planten die hier groeien en bloeien. Ik moet me nog steeds realiseren dat het zomer is en dus niet gek dat bloemen bloeien. Ook het feit dat je huizen met de voorkant naar het noorden bouwt, omdat daar de zon staat, is nog moeilijk.

We lunchen met mooie vogeltjes om ons heen en zicht op de gletscher en dan stappen we weer in de bus naar de boot.

Onnozele reizigers die we zijn, stappen we op de boot zonder in de gaten te hebben dat we stokken etc. mee moeten nemen, want van de boot komen we bij de gletscher aan en daar gaan we wandelen! Na een stukje door bos en strand, worden we uitgenodigd om ijzers/spikes onder onze schoenen te binden. Het wordt spannend! Eerst een lesje lopen met spikes(voeten uit elkaar en naar buiten, bij het dalen rug recht en door de knieen zakken)en dan het ijs op. ik kan het niet beschrijven zo mooi en apart was dat. Wim vraagt de gids of hij af kan haken als het te zwaar wordt, dat kan niet en vanaf dat moment komt hij onder de hoede van de gids en moet hem op een halve meter blijven volgen. Op alle moeilijke stukken wordt hij geholpen, traptreden uitgehakt voor hem enzovoort. De andere groepsleden bewonderen zijn moed en zeggen mij dat ik trots mag zijn.

Afdalen is het moeilijkste maar vooral het springen over een diepblauwe spleet in het ijs is prachtig om te ervaren. Na anderhalf uur zijn we weer beneden en wordt deze vuurdoop bezegeld met een glas whisky met gletscherijs en een bonbon. We mogen zelf onze spikes afbinden en teruglopen naar de boot waar we nog een kopje koffie krijgen voordat we weer een paar uur in de bus schommelen en schudden terug naar El Calafate. Doodmoe en vol van geweldige beelden, slapen we in.

 

Op 11 januari zijn we met de auto vertrokken naar El Chalten, een tocht over een deel geasfalteerde weg en een deel ongeplaveid(40 km per uur is dan al veel).Heel lang rijden we door de pampa, uitgestrekte eindeloze grasvlaktes, verder geen vegetatie en geen vogels of andere dieren. Pas op een half uur van El Chalten gaan we door de wolken heen de bergen en ijstoppen zien en op 1 km verschijnt na een bocht het dorpje El Chalten.

 

Wordt vervolgd.

 

1 Comments | Post Comment | Permanent Link

el calafate en el chalten11.1.2007
El Chalten, 11 januari 2007, 17.50 uur

Langzamerhand komen wij van de hemelse sferen weer op aarde terug. We zijn gestart met prive-chauffeur, prive-gids, 4wdrive, hotelsuites met 3 kamers en nu zijn we terug naar een Corsa (is hier Chevrolet Corsa en geen Opel Corsa) en een eenvoudige kamer met douche.
Bariloche hebben wij op 9 januari verlaten en dat betreuren wij niet. Het is geen stad voor ons!

Met het vliegtuig naar El Calafate is 2 uur vliegen en als er geen wolken zijn, zie je heel mooi de pampa en daar waar gletschers liggen enorme ijsvlakten. Ik reis al jaren met het viegtuig en krijg altijd bonnetjes met nummers die op de koffers zijn geplakt. Doe er nooit iets mee, tot we hier in El Caalafate kwamen. Het dorp is ondertussen gegroeid tot een forse toeristenplaats en we kwamen aan met ongeveer 250 mensen op een veel te klein vliegveld en terminal. Stel je voor 1 1/12 leslokaal, daarin een band voor de koffers en alle 250 mensen, juist, zeer benauwd en veel dringen. Staat er tot overmaat van ramp ook nog een meneer bij de uitgang die van alle reizigers de bonnetjes wil controleren met de koffers, opdat we geen koffer van een ander meenemen! Paniek dus en ontzettend veel gedrang en gedoe.

Na dat gedrang het bord gezocht met onze naam erop en jawel, een mevrouw neemt ons mee naar het cafetaria om de papieren voor de auto door te nemen en wij kunnen met de Corsa naar ons hotel. Dat ligt 33 kilometer van het vliegveld, is zeer eenvoudig maar goed. We weten dat we de volgende dag een excursie hebben naar Perito Moreno en gaan bij het organisatiebureau even langs om alles te checken. Is maar goed, want daar krijgen we een nieuwe voucher en 60 pesos, horen dat we om 10.00 uur klaar moeten staan en ook lunch mee moeten nemen. Ons hotel kan dat leveren en na een goed diner (ik word een echte carnivoor, eet veel patagonisch lam, want vis is hier niet te krijgen.)gaan we gerust slapen.

Morgen vervolg ik want mijn tijd om te mailen is op. Ik kan wel verklappen dat de wandeling over de gletscher heel bijzonder was en dat was niet over een glad oppervlak maar heel steil op en neer met ijzers onder onze schoenen. Ontzettend mooi, morgen dus verder.

Voor wie wil reageren, onderaan de artikelen staat post comments; als je daarop klikt, kun je een berichtje schrijven en dan onderaan weer versturen. Wij kunnen het daarna lezen.

Wordt vervolgd.
3 Comments | Post Comment | Permanent Link

bariloche 39.1.2007

Bariloche, 8 januari 2007, 20.33 uur

 

De laatste dag in Bariloche; is voor ons ook wel genoeg, het is erg druk zoals ik schreef en niet zo interessant. Vandaag zijn we met de teleferico omhoog gegaan op de Cerro Otto en hadden van daaraf een geweldig mooi zicht op het meer waaraan B. ligt en de omgeving. Het was een klein bakje waar 4 mensen in konden, maar deze keer was Wim redelijk rustig. Het weer is nog steeds prima en we hebben weer lekker in de zon kunnen zitten en lopen. Deze plaats doet zeer Zwitsers aan en heeft een groot aantal chocolade- zaken. De twee grootste zijn Turista en Mamoeshka. Bij Turista moet je je een supermarkt van AH voorstellen en daar wordt dan alleen chcolo in alle soorten en maten verkocht, nog wat jams en koekjes en taarten, maar vooral chocola. De prijs is ook niet per ons, maar per kilo namelijk 480Argentijnse pesos, dat is 1,20 euro per ons.

 

Soms zijn we nog onnozele globetrotters. Er liepen een paar st.bernhardhonden op het grote plein en Wim dacht dat er een inzameling was voor het Rode Kruis (vanwege de bakjes onder de kin van de honden met een rood kruis erop)en dat je dan in ruil voor een bijdrage een foto kon maken van de honden. er was ook een puppy bij en natuurlijk had ik dat al snel in mijn armen. Tegelijk wkam er een mevrouw op ons af die een foto maakte en geld vroeg. het bleek een professionele fotograaf te zijn die gewoon geld wilde verdienen. Nou ja, we hebben ´s avonds de foto toch maar opgehaald.

 

Vraag aan Soo Jin en Aart; willen jullie svp mailen, ik ben bang dat ik niet het goede mailadres heb.

 

Wordt vervolgd.

2 Comments | Post Comment | Permanent Link

bariloche 17.1.2007

Bariloche, 7 januari 2007, 19.41 uur

 

Vanmorgen heb ik het eerste deel  geschreven, maar niet goed geplaatst, zag ik vanmiddag nog net voor afsluiten. Nu dus opnieuw het eerste deel.

Ik had aangegeven dat we van Puerto Varas naar Bariloche waren gegaan en dat betekende de grens passeren  van Chili naar Argentinie. In beide landen houdt men van papieren en veel, veel respect voor de autoriteiten. We moeten veel papieren invullen en bij de grens krijgen de 30 passagiers van de bus vantevoren een nummer en in de goede volgorde moeten wij één voor één naar binnen langs de douana/politie. Daar kijkt men je eerst goed aan, gaat dan overal stempèls plaatsen en tenslotte krijg je je paspoort en kopieen van de papieren weer mee. Kun je je voorstellen dat het zowel bij de Chileense als bij de Argentijnse grenspost een uur duurt voordat alle passagiers weer terug zijn in de bus.

En dan te bedenken dat wij nog twee keer heen en weer gaan tussen Argentinie en Chili. Wim heeft heel veel moeite om het geduld op te brengen en ik kan niet zo goed tegen het militaire gedoe. Dat wordt nog wat; de volgende keer moeten we het op ons eigen houtje doen met een huurauto, wie weet wat dat gaat betekenen.

 

Vandaag hebben we rustig Bariloche bekeken, in een gloeiend heet zonnetje geluncht en we hebben nu wat afgekoeld omdat de wind is gaan opsteken. De stranden zijn volop bezet en hier zien we pas echt dat het vakantietijd is; er lopen ook veel jonge backpackers.

Het is toch een vreemde gewaarwording om begin januari te lopen "klagen" over de hitte!

 

Wordt vervolgd.

1 Comments | Post Comment | Permanent Link

bariloche 27.1.2007

Bariloche, 7 januari 2007, 14.09 uur

 

Vervolg met een nieuw ticket voor een half uur mailen.

 

Eerst een berichtje speciaal voor Rogier: we reden langs de DSM-plant bij Puerto Varas, een opvallend gebouw qua vormgeving en aanleg van de tuin rondom, echt Europees en niet Chileens. Als je daar een keer heen moet, wil Wim je wel de weg wijzen!

 

We vertrokken dus uit zwaarbewolkt Puerto Varas met bus en goede gids; we reden langs het meer, bezochten een waterval onderweg en scheepten in op een catamaran die vreselijk vol was en we zagen nauwelijks nooduitgangen. Alles ging goed en na een uurtje begon de zon volop te schijnen en verdween niet meer voor de komende 3 dagen. Puf, wat een hitte, 30 graden!

De catamaran ging over het Lago dos todos Santos; de omgeving is zeer groen en in de hoogte zien we vulkanen met sneeuw. Een daarvan, de Osorno, is nog actief en vertoont kleine rookwolkjes. De verbinding over dit meer en andere meren is door een particulier opgezet en nog steeds in handen van de familie. Bij het eiland waar de grondlegger is begraven moet de kapitein uit eerbied 3x toeteren.

We gaan dus van Chili naar Argentinie en dat merk je onder meer aan oudere bussen en boten in Argentinie + de gidsen die in Chili nog Engels spreken en in Argentinie niet meer lijken te kunnen vertalen.

Goed, we stappen weer van de boot aan land en kunnen gelijk verder op safari. Dat wil zeggen, er staat een open bus?, meer een vrachtauto met banken en die voert ons door de rivierbeddingen naar de Rio Negro waar we in een vreemd bootje stappen voor een klein tochtje. Het is erg groen en erg stil, nauwelijks vogels of andere dieren, wel veel grote zwarte vliegen die op donkere kleding afkomen. Wim heeft een zwart t-shirt aan, dus is de sigaar!

Op de terugweg rijdt de vrachtauto\bus langs één van de boerderijen en kunnen we hertjes, llama´s, alpaca´s, struisvogels en emoes fotograferen!

We overnachten in Hotel Natura in Peulla, heel stil, wel warm en volgens de mensen daar regent het er 360 dagen per jaar, 4000 mm. Hebben wij even geluk!

 

6 januari 2007 staan we op en de zon schijnt al weer, geen wolkje aan de lucht. De gidsen kunnen er niet over uit, dat we zoveel van de omgeving kunnen zien. Dan gaan we weer met bus en boot en bus en boot en bus naar Bariloche. Onderweg veel groen, prachtig gekleurde meren, mooie vegetatie regenwoud, klim naar nog een gewone waterval, verplichte lunch met heel groot stuk kip, veel wachten op bus en boot en we komen rond 21.00 uur aan in Bariloche.

Een stad van 100.000 inwoners, het is er vol, luidruchtig, heet, vies ruikend, vooral veel roestbakken, zeer oude auto´s, Argentinie lijkt veel armer dan Chili. Na 21.00 uur nog snel geld pinnen, water kopen en dan maar eerst gaan slapen.

 

Wordt vervolgd.

0 Comments | Post Comment | Permanent Link

naar puerto varas4.1.2007

Puerto Varas, 4 januari 2007, 18.02 uur

 

Het eiland van Chiloe is minder spannend dan we dachten, maar opnieuw kwam de 4wdrive van pas, want toen we naar een plek aan de zee gingen om pinquins te bekijken, moesten we na de gebruikelijke onverharde weg met kuilen en gaten, ook nog door een "rivier" op het strand. Ik wilde al teruggaan, maar aan de andere kant van het water stond een meisje te wenken, dat we wel door konden rijden. Dat deed ik en zij haalde ons toen over om met het vissersbootje van haar vader naar de pinquins te gaan kijken. Ook al zegt een reisgids dat je dat niet moet doen, je wordt zo overdonderd, dat je geen nee durft te zeggen. Zij stapte bij ons in de auto en stuurde me over het strand naar een paar vissershutjes en bootjes.

Daar aangekomen moesten we een visserspak aan (laarzen en broek ineen) en zwemvest. Onderwijl werd het bootje het water ingereden door een auto en konden we instappen voor een tochtje van een halfuur. Eén visser was de gids en sprak ongelooflijk goed Spaans, in rap tempo dus we herkenden sommige klanken en woorden, maar geen nood: pinquins zijn schitterend om zo dichtbij te kunnen zien. Het waren twee soorten, de Humbold en de Maghellaen. Verder waren er opnieuw condors, aalscholvers, pelikaan, bijzondere eenden en een zee-otter. Geweldig, het halfuur was zo voorbij en de camera van Wim stond alweer op 100.

Het eiland is verder bekend om de vele houten kerken die tot het Unesco erfgoed behoren. Enkele daarvan hebben we bezocht alvorens terug te gaan naar ons hotel voor een laatste slaapje op dit eiland.

Vandaag hebben we een nieuwe reisdag, we zijn nu in Puerto Varas en moeten onze Suzuki gaan inleveren. Morgen vertrekken we voor een tweedaagse excursie met bus en boot over de meren en komen dan aan in Bariloche.

Wordt vervolgd.

2 Comments | Post Comment | Permanent Link

Eiland van Chiloe2.1.2007

Ancud, 2 januari 2007.

 

Vandaag was een reisdag; we reden over een tolweg van Villarrica naar Puerto Montt en daarna naar de ferry naar het eiland van Chiloe. We hebben een hotelkamer aan de Pacific en hopen morgenochtend de dolfijnen of zeeleeuwen te zien!

In Villarrica hebben we eindelijk een museum open gevonden met materiaal over de Mapuche. Een vriendelijke mevrouw van het museum heeft lento Spaans gesproken en we konden alles volgen om een beeld te krijgen van de cultuur en tradities van de Indianen.

 

Over het reizen is weinig nieus te vertellen, dus ik maak gebruik vande gelegenheid om jullie iets te vertellen over eten en drinken en de prijs hiervoor. Eén van de dagen in Temuco reden we naar een Pura Carne restaurant en bestelden (zonder woordenboekje) op aanraden van de ober Bife de chorizo en Vendato(?, ik weet niet meer precies). Er was slechts keus tussen 300 of 500 gram per persoon. Het was erg lekker, beide soorten vlees geserveerd met een voorgerechtje, met papas fritas en salade, vergezeld van een heerlijke fles rode wijn, koffie toe en de rekening was nog geen 40 euro. Achteraf hebben we gezien dat het andere stuk vlees hertevlees is geweest. Nou, waar kom je in Nederland voor zo´n prijs aan een diner?

Gisteren hebben we Chinees gegeten, ja ook hier leven Chinezen en hebben restuarants en dat was voor nog geen 25 euro. We hoeven dus niet te beknibbelen op eten!

 

In het restaurant Pura Carne heb ik ontzettend gelachen bij de afrekening. Wim betaalde met de creditcard, werd uitgenodigd naar de bar te komen en uiteindelijk stonden en 5 mannen om hem heen en nog lukte het niet om te betalen. Wim werd natuurlijk erg opgewonden. Plotseling verschijnt er een vrouw uit de keuken, neemt de card in handen, steekt een stekker in het stopcontact en klaar was Kees. Eén vrouw was dus 5 mannen de baas! Ik maakte een foto en iedereen kon erom lachen.

Wij gaan nu weer zoeken naar een leuk restaurantje, de zon schijnt nog lekker, de Oceaanwind waait en morgen dus de pinquins en zeeleeuwen.

Wordt vervolgd!

0 Comments | Post Comment | Permanent Link

villarica1.1.2007

Villarica, 1 januari 2007

 

Gelukkig Nieuwjaar voor jullie allemaal en vooral goede gezondheid! Het is wat vreemd om vanuit zo´n ver land wensen over te brengen, maar we hebben net getelefoneerd met Soo Jin en Aart en dan hoor je niet of je in Zuid-Amerika zit of in Heveadorp.

Dank voor de wensen die wij ontvingen.

Gisteren zijn we vanuit Temuco eerst naar de kust gereden om de Pacific Ocean te bewonderen en daar zagen we ook de eerste condor boven ons hoofd vliegen, weliswaar een klein soort, maar toch. Wim had de weg uitgekozen omdat het ook het gebied is van de Mapuche-indianen en we wilden hun originele huizen etc. zien. De dag daarvoor in Temuco hadden we grote pech: het Museum met alle informatie over de Mapuche was twee jaar gesloten wegens verbouwing. Gisteren echter hebben we met eigen ogen iets kunnen zien van hun wijze van wonen in piepkleine nederzettingen. Gelukkig hebben we een 4wheel drive Suzuki Grand Nomade die ons overal kan brengen totnutoe. Geplaveide wegen komen we niet veel tegen, het is over onverharde weg, over rotsen, steil omhoog en omlaag etc. maar het gaat prima met de Suzuki.

Na enkele uren over die weggetjes rijden en iedere keer aan een Mapuche vragen of dat de weg was naar Theodore Schmitt (ja, veel herinnert hier aan Duitsers; we zien zelfs Deutsche Schule, kuche, torte enz.)een dorp waar we moesten zien te komen om van daaruit naar Villarica te rijden, kwamen we twee keer op hetzelfde punt uit en werden gek van de hobbels en bobbels. Tenslotte dus maar gewoon dezelfde weg terug gegaan, weer naar Temuco en van daar over de tolweg naar Villarica.

Die plaats ligt aan een heel groot meer en uit onze kamer kijken we naar de grote Volcan Villarica, prachtig. Vandaag zijn we naar Pucon gereden en eerst weer over de nu reeds bekende onverharde weggetjes gecrossd naar de vulkaan. Pucon lijkt veel op Banff in Canada, je kunt hier zowel in de zomer als in de winter verblijven en de higher class Chilenen komt naar Pucon voor vakantie, het was duidelijk te zien aan het publiek.

De omgeving kent ook diverse thermen en één daarvan hebben we vanmiddag bezocht; heerlijk warm water van 37 en 40 graden, ontspant volledig en daarbovenop heb ik nog een relaxmassage genomen van een half uur. Ik hoop dat het niet zo gaat als gisteravond en dat ik nu al in slaap ga vallen. Gisteren namelijk waren we van plan om Oud en Nieuw te vieren op het strand bij het meer waar een heel groot vuurwerk werd afgestoken. Ons hotel zit op 50 meter van het strand, dus geen probleem om daarheen te gaan. Op advies van iemand hadden we in de supermarkt een fles champagne gekocht, twee glazen gevraagd in het hotel en daarmee gewapend zouden we naar het strand gaan. Ik was echter een beetje moe en ging om 21.30 uur nog even op bed liggen. Oké, om middernacht maakte Wim me wakker, hebben we vanachter het raam naar het vuurwerk gekeken en ben ik snel weer verder gaan slapen. Vanavond gaan we het opnieuw proberen en dan zonder vuurwerk, maar ik heb nog twee kaarsjes bij me (zaten per ongeluk in de tas met medicijnen van Wim) die dan kunne zorgen voor sfeer. We zullen toasten op jullie aller gezondheid.

 

By the way: foto´s plaatsen wordt toch een probleem omdat totnutoe ieder hotel wel vrije toegang tot een computer heeft maar geen aansluiting voor onze laptop. Dat houden jullie dus tegoed. Guus, de Nikon werkt geweldig, jammer genoeg is Wim gevallen en is 1 lens niet meer te gebruiken.

 

Wordt vervolgd.

1 Comments | Post Comment | Permanent Link

san pedro en atacama desert30.12.2006

Temuco, 30 december 2006,18.28 uur

 

Hè, hè, eindelijk rust en tijd en plaats om het log aan te vullen. We zijn heel blijmet de reacties van jullie, ook dank voor de felicitaties.

Wij vertrokken Tweede Kerstdag zeer vroeg uit Santiago en genoten onderweg van het uitzicht op de woestijn. Chauffeur en gids stonden weer klaar in Catalama om ons per busje naar San Pedro de Atacama te brengen, een rit van 1 1/2 uur met een uitzicht dat niet te beschrijven is. De woestijn is hier immens groot: rotsformaties, zandduinen, geen begroeiing, een oneindig lange rechte weg (gelukkig asfalt).Plotseling zien we voor ons een groen stuk dal, de oase San Pedro; het is nog net zoals beschreven in het boek van Allende Ines,vrouw van mijn hart. Woestenij met plotseling een stuk groen,prachtig.

De weg stopt ook bij de oase en het hele dorp kent alleen onverharde wegen, stoffig en hobbelig. Ons hotel is goed, warm natuurlijk, zo´n 30 gradenbuiten en binnen, maar ja, je moet ook weten dat je in de woestijn bent. We lopen naar de ¨hoofdstraat" en lunchensnel,want om16.00 uur begint de 1e excursie.

Een busje haalt ons op en daargaan we met gids Danielo naar dezonsondergang bij het SaltLake kijken. De flamingo´s wachten ons op! Geweldig.

Rond 9 uur terug en met eensandwich snel naar bed, want de volgende morgen om 8 uur worden we opgehaald voor de 2e excursie. Dat is een archeologische tour, zo mogelijk nog mooier,die eindigt in het museum(pje) van San Pedro, gesticht door een verbannen priester uit Europa. We vertellen later meer over de tour; wel is het zo, dat ik steedsInes voor ogen krijg en zie hoe zijmet het legeren alles wat daarbij hoorde, hier heeft gewandeld, gewoond.^

`s middags om 16.00 uur devolgende excursie naar de Vale de Luna, maanvallei waar we van een heel hoog duin steil naar bvenedenmoeten springen. Wim doet hetmaar op zijn billen, terwijl we later plaatselijke jeugd zien snowboarden op het zand. Gloeiendheet is het en we moeten veel drinken. Ondanks de hoogteziektepillen van onze huisarts blijken we toch veel last te hebben vande hoogte: we zijn doodmoeen als we weer naar de zonsondergang hebben gekeken,ben ik blij dat ik om 21.30 uur in bed lig, want om3.30 uur moeten we weer opomde geisers op 4000 meter hoogte te gaan bekijken.

Dat is echt geweldig, niet te beschrijven zomooi,en je moet er vroeg zijn, anders komt de zon op en wordt hetzo warm dat de stoom niet meer te zien is. Je kunt er ookzwemmen, maar ik heb almoeite om eenpaar stappen te doenzonder ademnood, dus dat sla ik over. We ontbijten met eieren die gekookt worden in het hete geiserwateren daarinwordt ook de chocolade melkwarm gemaakt. De tour gaat verder door de woestijn; we zien vicuna´s, flamingo´s, Andesganzen, geweldig grote cactussen,enzovoort. Het is fantastisch en nooit meer te vergeten!

Gisteren zijn we naar Temuco gevlogenwaar we om 17.00 uur in ons hotel waren. De wereld is compleet anders hier: veel,veelgroen, 22tot 25 graden, een grote vulkaan met witte top te zien vanuit onze suite. Begrijpen jullie nu dat ik niet toe kom aan schrijven in het log?

We hebbeneen nacht bijgeboekt hier om even opadem te komenen morgen vertrekken we naar Villarrica.

Wordtvervolgd.

 

1 Comments | Post Comment | Permanent Link

santiago de chile, 25 december 200625.12.2006

Onze reis verloopt zeer voorspoedig. zaterdag vertrokken we op tijd uit Madrid en heel snel vonden we het busje dat ons naar het hotel bracht voor een overnachting alvorens verder te vliegen naar Santiago de Chile.

Om 5.35 uur kon ik Wim feliciteren met zijn verjaardag, we waren toen wakker om op tijd naar de lobby te gaan voor het busje naar de airport. We hadden plaatsen bij het raam in de Airbus en konden precies volgen wanneer we de Atlantische Oceaan bereikten en weer verlieten. Dat laatste was om 16.45 uur Nederlandse tijd en we arriveerden om 17.50 uur in Chili. Het is hier 4 uur vroeger dan in Nederland.

Op het vliegveld stonden gids en chauffeur klaar om ons naar de stad te brengen. Het is net of we beroemde mensen zijn: een prive-chauffeur, een prive-gids, een 5-sterrenhotel, een fles wijn en felicitaties voor Wim van het huis, een kerstdiner met heerlijke wijnen en eindelijk , na 20 uur, in een bed belanden. Toen we de terminal verlieten, waren we beiden zeer aangenaam verrast door de warme, droge lucht. De temperatuur was 26 graden, heerlijk.

 

Vandaag, 25 december, 1e Kerstdag, zijn we de stad gaan bekijken en naast een hele grote kerstboom op de Plaza das Armas in de gloeiende zon, heb ik een ijsje staan opeten. Van Kerstsfeer is hier niets te merken, wel van een soort vakantiestemming van velen. Musea zijn gesloten en de stad heeft niet veel te bieden, dus we treuren er niet om dat we morgenochtend weer vertrekken. En dat is weer vroeg: 05.20 uur worden we weer door gids en chauffeur opgehaald.

 

Wordt vervolgd.

4 Comments | Post Comment | Permanent Link

nog 1 nachtje slapen en dan.......22.12.2006

 

Ja, nog 1 nachtje slapen, maar wat hebben we ondertussen vandaag allemaal gedaan!

We zijn na het ontbijt naar Arnhem Elderveld gereden en hebben een appartement bezocht dat te koop stond en volgens de omschrijving zo te betrekken was. Nu, dat klopte; we waren enthousiast, zowel over de inrichting, ligging, inhoud enz. als over de prijs. Volgens de makelaar zou de verkoper wel snel op ons bod willen reageren zodat we vandaag nog konden tekenen als we wilden.

Na de bezichtiging nog even een boek bezorgen bij vrienden en een cdrom met fotoprogramma ophalen in Nijmegen en ondertussen praten over na- en voordelen van het huis. Bij terugkomst in Heveadorp waren we het erover eens: we doen het en bieden!

 

Na nog geen uur belt de makelaar terug en nu zijn we de toekomstige eigenaar van het pand Leimuidenplaats 162 te Arnhem! Zo gaat dat bij ons: snel! Morgenochtend tekenen we het voorlopig koopcontract om 11.00 uur en nemen wij om 13.39 uur de trein naar Schiphol. Niet te geloven toch?

 

Het leuke is dat wij 9 jaar geleden op dezelfde dag in december het huidige huis in Heveadorp hebben gekocht. Is dat toeval?

 

Oke, nu de reis. De eerste wijziging is ons gisteren meegedeeld. De nachtelijke vluchten uit Madrid zijn allemaal gecancelled, dus we vliegen naar Madrid, overnachten daar op kosten van de vliegmaatschappij en vliegen de volgende morgen door naar Santiago de Chile. Wie weet hoeveel wijzigingen onze reis nog zal kennen. Het avontuur gaat nu echt beginnen.

De koffers moeten vanmiddag nog gepakt, de laatste was gedaan, boeken ophalen en nog 1 nachtje in ons eigen bed.

Wordt vervolgd.

 

1 Comments | Post Comment | Permanent Link

Page 1 of 2
Last Page | Next Page